Technik transportu drogowego oraz kierowca mechanik

Technik transportu drogowego oraz kierowca mechanik

czytaj więcej...
Technik automatyk sterowania ruchem kolejowym

Technik automatyk sterowania ruchem kolejowym

czytaj więcej...
Technik budownictwa kolejowego

Technik budownictwa kolejowego

czytaj więcej...
Polub nasz fanpage na Facebook

Polub nasz fanpage na Facebook

czytaj więcej...

Patron

Urodził się 7.05.1895 roku w Szarleju (obecnie Piekary Śląskie). Był synem Wiktora i Józefy z Michalików. Ojciec jego był cieślą. Wychowywany w rodzinie, która nie uległa naciskowi germanizacyjnemu, lecz starannie kultywowała polskość. Niechętnie uczył się w pruskiej szkole powszechnej w Szarleju. Stale podkreślał swą przynależność do narodu polskiego, za co spotykały go kary ze strony nauczycieli. Najlepiej czuł się w gronie rodzinnym i polskich kolegów.

 

Po ukończeniu szkoły w 1908 roku zatrudnił się w miejscowej kopalni „Helena”, gdzie był członkiem Związku Wzajemnej Pomocy i Zjednoczenia Zawodowego Polskiego. Żywą działalność patriotyczną rozwinął już w roku 1909. Znalazł się wówczas w gronie organizatorów, a następnie czynnych członków „Gniazda Sokoła” w Piekarach Śląskich.

 

Po wybuchu pierwszej wojny światowej wcielono go do armii pruskiej i wysłano na front zachodni, gdzie omal nie oddał życia. W 1917 roku został ciężko ranny. Z tego powodu uznano go za inwalidę niezdolnego do dalszej służby wojskowej odesłano do Gliwic. Tutaj przydzielono mu pracę w zakładach zbrojeniowych. W pierwszym powstaniu śląskim nie brał udziału, w drugim pełnił funkcję komendanta Polskiej Organizacji Wojskowej Górnego Śląska i centrali Wychowania Fizycznego, a w trzecim powstaniu dowodził czwartym pułkiem im Stefana Batorego. Walczył w okolicach Gliwic, Bierawy, Starego Koźla, Kędzierzyna, Góry Świętej Anny, Januszkowic, Szymiszowa, Rozmierzy i innych miejscowościach.

 

Po zakończenia powstania pułk Stanisława Mastalerza został zdemobilizowany w Zaościu, a on sam udał się do Krakowa, gdzie służył w drugim pułku legionistów i jednocześnie uczył się na kursie oficerskim. Na Śląsk powrócił w czerwcu w 1922 roku, a że jego rodzinne strony, o które bohatersko walczył, pozostały w granicach Niemiec, przeniósł się do Katowic. W latach 1943-1945 był członkiem Towarzystwa Kooperatystów Polskich. W 1944 roku ukończył w Manchesterze dwuletni kurs ekonomiczny dla oficerów wojsk sprzymierzonych, a w 1945 przeszedł specjalne przeszkolenie w Chartes we Francji, co pozwoliło mu podjąć obowiązki kapitana łącznikowego przy Naczelnym Dowództwie Wojsk Sprzymierzonych w Ludwisburgu w Wirtembergii i pomagać Polakom, którzy przebywali w tym czasie w obozie w Niemczech.

 

W kwietniu 1947 roku powrócił do kraju i pełnił jeszcze wiele odpowiedzialnych funkcji. Uznając popularyzację walk Ślązaków o połączenie Śląska do macierzy za jeden z elementów wychowania patriotycznego, szczególnie aktywnie uczestniczył w spotkaniach z młodzieżą szkolną. Zmarł po krótkiej chorobie 6 listopada 1959 roku w Katowicach. W jego pogrzebie w dniu 8 listopada, mimo ulewnego deszczu, wzięły udział liczne rzesze ludzi, którzy przyszli, aby oddać mu ostatni hołd.